Een boom is een droom!
Hij reikt met zijn top naar de hemel.
Hij graaft met zijn wortels diep de aarde in.
Soms is hij stil.
Soms is hij luid,
al naar gelang de wind hem bespeelt.
Hij brengt de lente en de herfst,
met een variëteit aan kleuren.
Zonder de bomen zou het leven,
saai en leeg zijn.
Dank je wel lieve bomen.
Gedicht en tekening : Josepha, 08-10-2022
Langzaam worden de dagen korter,
Eenzaam en alleen een oude vrouw.
Zij loopt de herfst tegemoet.
Haar gemoed vol van haar leven.
Herfst
Traag en langzaam
zakt de zonneglans.
Maar lang nog blijven
er goudglans kleuren
de wereld stomverbaasd
verblijden !
Josepha, 25-10-2022
Goudgeel vallen ze,
rijke kleuren 't' allen kant,
zijgen ze neer,
op en neer,
meegedragen door de wind,
de herfst is daar !
Josepha, 15-11-2022
De herfst brengt de kou
Lichtend kleuren blad en boom
De ziel komt tot rust.
Nog is het zomer !
Maar er zijn al gele blaadjes.
De zon verliest aan kracht.
Nevelsluiers spreiden zich uit.
De blauwe lucht wordt een tint lichter.
De herfst komt er op kousevoetjes aan.
Hij kleurt het bos met duizend kleuren,
en gooit het goud op straat.
Wie het ziet heeft geluk.
De ballast van het verleden verdwijnt.
Het lot keert zich,
en schenkt nieuw leven.
Josepha, 14 juli 2020
Ik zag, ik zag, ik zag !
Een sprietje groenig licht,
De aarde toch doorboren.
Hoe kan dat zo gebeuren ?
Die kracht in plant en bloem.
Het blijft verbazen,
Heerlijk weer, iedere keer !
Josepha: 18 januari 2022
Zo lenterijk.
Zo teer en geel.
Vertederend bloem en blad.
Zo kan toch ook een lach,
de wereld zoet -
gevooisd gaan kleuren.
Josepha, 12 april 2022
Sombere wolken
pakken de ruimte.
Stilte alom.
Gedachten groeien.
Het gemoed is zwaar.
Maar onder die zwaarte,
zit het licht.
Het zoekt zijn weg naar boven.
Morgen is het daar !
Josepha: 1 februari 2022
Drie Koningen
Trokken er op uit !
Het was een lange weg !
Waar was het doel ?
Ze wisten ‘t niet !
Maar hielden moed !
Na lange tijd,
heel sterk maar moe,
daar vonden zij
het hemelse Kind.
Ontroerd en dapper
gaven zij de geschenken
aan hun “Herder”.
Josepha, 6 januari 2023
Ik hou van de wereld met haar mensen;
hoe verschillend ze ook zijn.
Ik hou van haar dieren;
de bomen die zorgen voor de schaduw.
Ik hou van mijn intimi;
dat zijn mijn kinderen, mijn vrienden
en vriendinnen.
Ik hou van het Hogere;
dat zin geeft aan mijn leven.
Ik hou van het kleine en het grote;
van de zon en de maan.
Van alles wat God geschapen heeft.
Josepha, 9 augustus 2020
Woorden laten stromen…..
Rusten onder de luifel
Moet niet, mag wel !
En de krant lezen
Kan ook
Liever niet praten
Even bij jezelf zijn
Heerlijk !
Rusten
Niet aan de kusten
Loom, hier liggen
De benen omhoog
Wat een voldaan gevoel.
Elfje
Onverwacht !
Bonne fooi,
Spannend wegens windhoos.
Alleen met de trein,
Ontdekken.
Blijf miertje blijf !
Kruip onder
Kruip boven
de leuning
Ik gun je de ruimte
Wie gunt die aan mij ?
Ach, die neem ik wel zelf.
In het echt
Nooit een egel gezien
Wat jammer toch
In het echt
Nooit een egel gezien
Misschien beter kijken!
In het echt nooit een egel gezien.
Vallende bladeren
Kale takken
Grijze luchten
Stilte
Weinig wind
Bijna winter?
Winter
Het roodborstje blijft
Winter of niet.
Dun gedicht
Wel jammer toch, niet?
Misschien in de toekomst, ja?
Je weet het maar nooit.
Haiku
Langzaam worden de dagen korter,
Eenzaam en alleen een oude vrouw.
Zij loopt de herfst tegemoet.
Haar gemoed vol van haar leven.
Wat is dat dan de - mentie?
de = weg
mentie = geheugen? of “mens” weg?
Domweg vergeten?
Niet meer aanwezig zijn?
Maar ik ben er nog wel!
Maar mijn “Ik” verliest zijn kracht!
Wat zijn de alternatieven?
Je man, je kinderen
Kunnen die je opvangen?
Neen, die hebben hun eigen leven,
Terecht!
Dus toch maar naar een tehuis?
Maar zolang je partner het aankan,
Met eventuele hulp van anderen,
Moet het toch nog een tijdje doenlijk zijn.
Josepha, 12 april 2022
Rode amaryllis
Ik heb de rode amaryllis lief !
Je kwam, nog niet ontloken,
‘k vergat je een paar dagen !
De vierde dag ontlook je
met de pracht en praal
van een volwassen bloem,
vurig rood je kelk,
gloeiend groeiend.
Steeds donkerder je kern.
Je stampers wit en geel.
Vier bloemen pronken nu.
Beladen hangt je stengel.
Hij duwt met volle kracht,
de ruimte in.
Jij bent nu ‘t middelpunt
van mijn hart,
dat liefde voor je koestert.
Achter het lange blad,
zit nog een bloem verborgen.
Maagdelijk en stil.
Zij beidt haar tijd,
en wacht tot zij mag pronken.
Leven !
Kan het leven nog intenser ?
Kan de ziel nog wijder open ?
Kan mijn leven nog iets voller ?
Kunnen mijn gedachten groeien ?
Kunnen mijn gedachten nog iets dieper ?
Kunnen mijn gevoelens nog meer bloeien ?
Al met al !
Wordt minder meer ?
Warme gevoelens.
Diepe gedachten.
Laat ze toe,
En omarm ze met liefde !
Josepha 3 december 2022
Soms, soms is het leven een beetje kaler.
De kleuren verstoppen zich.
De vormen vervormen zich.
De ziel is droef en voelt onwennig.
Wat gaat er dan in mij om ?
Het is er en wacht op een antwoord.
Komt het misschien iets later ?
Ik wacht er op !
